گاهی دلم می خواد همه چیز را به زمین بیندازم

دستانم را به نشانه تسلیم بالای سر ببرم

و مرگ را

تنها مرگ را صدا کنم

دوست داشتم پیغمبر بودم!!

چشم در چشم خدا می نشستم و از عشق می گفتم!

چون مسیح وقتی به صلیبم می کشیدند لبخند می زدم

چون ایوب در اوج سختی شکرگویان بود

دوست داشتم خیلی خیلی خیلی انسان تر بودم

خیلی

نمی دونم چرا میرا هرگاه فکر می کنم، یاد تو می افتم!

شاید....

شاید چون تنها سال هایی که فکر کردم همان سال هایی که با تو بودم و تنها راهی که توانستم تو را فراموش کنم، فکر نکردن بود! من 5 سال فکر نکردم.. حتی ثانیه ای!! و همه این هزاران روز را دویدم.. جیغ زدم! تا نه فرصت کنم فکر کنم و نه بشنوم صدایی را

چندی است چون کبوتری در قفس زل زده ام به آسمان و بغض کرده ام.. کاش بال پروازم در بند لجن زار دنیا گیر نکرده بود...

به همسرم گفتم بیا برویم اردوی جهادی!! بیا از 25 اسفند هجرت کنیم به سیستان و 25 فروردین برگردیم.. به او گفتم که من از رفاهی که چون چربی به دور قلب می بندد و ادمی را به سکته می اندازد می ترسم... چشمانش پر از اشک شد.. درست به سان فرشتگانی که از گلستان شدن آتش ابراهیم شاد شدند..

تو اگر بودی میرا با من نمیادی..

و همینجا فهمیدم حکمت خدا را

پیدا نوشت: همسرم خیلی انسان مقید به مذهب نیست

یک پیاده روی بدون ترس و دلهره از تو طلب کارم میرا!

خوردن یک فنجان چای در یک کافه کوچک و معمولی بدون دغدغه گذشته و آینده از تو طلب دارم میرا!

گفتن و شنیدن یک دوستت دارم و یک آغوش جاودانه از تو طلب دارم میرا!

و بدهکارم به تو همه سراب هایی که در من دیدی و من نه آن بودم!

روز تولدش بود

پنهانی منتظر بود کادویی برایش خریده باشم

خریده بودم! آن هم حدودا با همه پولم(یک دست بند ساده طلا)

اما نباید به او میدادم

تا راحت تر پر بکشد و برود به سوی آسمان و خوشبختی اش

قبله نمایت گمراه عالمم کرد!

و من برای همین دلیل ساده... بگذریم!